Jest to niezmiernie szeroka grupa klejów, występują najczęściej jako kleje dwuskładnikowe lub jednoskładnikowe utwardzane na gorąco.
żywice epoksydowe to lepkie ciecze lub kruche ciała stałe, które w procesie utwardzania przekształcają się w nierozpuszczalne i nietopliwe tworzywa o dużej wytrzymałości mechanicznej, znakomitej adhezji na różnych podłożach, dobrych właściwościach elektroizolacyjnych i znacznej odporności chemicznej.

Są jednymi z najbardziej popularnych produktów klejowych stosowanych w technice.
Występują w postaci : - żywic lanych
- klejów
- materiałów powłokowych
- laminatów
- tworzyw piankowych

żywice (kleje) epoksydowe przeznaczone są do łączenia i wypełniania różnych materiałów.
Charakteryzują się wysoką wytrzymałością mechaniczną i znakomitą odpornością chemiczną.
Stosowane powszechnie w łączeniu metali, szkła, betonu, jak np. w konstrukcjach metalowych, stolarce okiennej, okładzinach hamulcowych, itp.

Najbardziej popularną formą utwardzania żywic epoksydowych jest dodanie drugiego składnika zwanego utwardzaczem. Niektóre żywice są jednak utwardzane ciepłem, mikrofalami oraz światłem UV. Utwardzacz decyduje o czasie wiązania żywicy oraz o niektórych parametrów kleju po jego utwardzeniu.

Pierwsze żywice do obrotu handlowego wprowadziła w 1946r firma CIBA. Produkcja epoksydów rozwinęła się dynamicznie na całym świecie, a szczególnie w USA, Japonii, Szwajcarii, Anglii, ZSRR, Czechosłowacji, Polsce i NRD.

Do dziś opracowane w tamtych latach receptury są podstawą produkcji różnego rodzaju żywic.

Dodatki jakie stosuje się w produkcji klejów epoksydowych takie jak: proszki metali, sproszkowane minerały, ulepszacze adhezji, uplastyczniacze oraz barwniki i włókno szklane powodują bardzo istotne zmiany parametrów żywic zarówno w stanie płynnym jak i po utwardzeniu.

W konstrukcjach maszyn, pracach serwisowych, elektrotechnice, produkcji elektronicznej, budownictwie, produkcji laminatów i innych ważnych gałęziach gospodarki żywice epoksydowe, a także ich kompozycje stanowią jedne z ważniejszych surowców. Mogą być płynne lub o konsystencji pasty, przezroczyste lub wypełnione, mogą zastygać w kilka minut jak również przez kilkadziesiąt godzin, mogą po zastygnięciu być sztywne lub elastyczne itd. Zróżnicowanie parametrów kompozycji epoksydowych jest ogromne i stale przybywa nowych patentów.

Kleje anaerobowe są produktamii specjalnymi w technice klejenia. Są wolne od rozpuszczalników i w zależności od zastosowań, są koloryzowane w celu ich rozróżnienia w kontroli aplikacji np. lampą fluorescencyjną. 

Kleje anaerobowe mają postać od rzadkich konsystencji po gęstą oraz pastowatą. Stosuje się je do szczelin, która wynoszą od 0,05 mm do 0,3 mm a w niektórych przypadkach do 0,5 mm.
Anaeroby reagują poprzez kontakt z metalem, który jest dla nich katalizatorem, a odcięcie dopływu powietrza powoduje ich szybsze utwardzanie. Po utwardzeniu się osiągają postać tworzywa.
Dlatego nazywa się je płynnymi tworzywami sztucznymi.
Odporność na temperatury: -60°C do +250°C.
Używa się je w większości do produkcji i remontów maszyn i urządzeń mechanicznych.

Kleje anaerobowe stosuje się do:
- zabezpieczania połączeń gwintowych,
-uszczelniania połączeń gwintowych (do 370 bar),
- osadzania łożysk, kół zębatych, tulei, piast, itp.
- uszczelniania powierzchni (np. przekładnie, silniki samochodowe, itp.),
- eliminacji szczelin i przedmuchów,
- zabezpieczeń i szybkich napraw.

W zależności od typu kleju anaerobowego oraz wymagań użytkownika uzyskujemy słabe, średnie lub bardzo mocne połączenia ze stalą, aluminium lub metalami kolorowymi.
W dzisiejszej technice budowy maszyn i remontach nie do pomyślenia jest brak zastosowań klejów AN, które na skutek ich specyficznego działania i przeznaczenia służą jakości oraz obniżce kosztów produkcji i remontów. Osiągają wytrzymałość na ścinanie - od ok. 7 do 50 N/mm2.